فوریتهای پزشکی زابل

 یکی از مهمترین معیارهای توسعه جوامع ارائه مراقبت های بهداشتی و درمان لازم به امام مردم است. شاید مهم ترین رکن مراقبت درمانی را مراقبت های اورژانسی به خصوص از نوع پیش بیمارستانی آن تشکیل می دهند. مراقبت های طبی پیش بیمارستان به آن هایی گفته می شود که از بالین بیمار شروع و در اورژانس بیمارستان ختم شود. این مراقبت ها دو نوع بیمار مختلف را پوشش می دهند بیمار ترومایی که در اثر سانحه مصدوم شده است و بیماری که سابقه تروما ندارد.  

* جهت ارائه خدمات اورژانسی و مراقبت های پیش بیمارستانی که افراد ذیل تربیت می گردند.

1-  Fivst  Vesponden  که از آن به عنوان امدادگر نام می بریم معمولاً اولین شخص آموزش دیده در زمینه مراقبت های پیش بیمارستانی که به صحنه اورژانس می رسد و مکلف است از پلیس، آتش نشان، معلم مدرسه یا یک فرد داوطلب آموزشی دیده باشد که می توانند خدمات فوری اورژانسی مانند کنترل خونریزی، تأمین راه هوایی و یا Cpr  (عملیات احیاء اولیه) را ارائه کرده و بیمار را برای رسیدن آمبولانس و EMS مهیا سازند.

2- پرسنل EMS (تکنسین اورژانس) که این گروه پرسنل آموزش و مهارت های لازم را موارد ذیل دیده اند:

الف: کنترل شرایط تهدید کننده حیات به صورت باز نگه داشتن راه هوایی و تنفس مصنوعی، دفیبریلاسیون نیمه خودکار، تجویز برخی از داروها

ب- حفظ ثبات شرایط غیر تهدید کننده حیات مثل آتل بندی، بانداژ زخم و حتی زایمان.

ج-  استفاده از مهارت های غیر پزشکی مثل رانندگی، حفاظت از تجهیزات و مهارت های ارتباطی.

د- تسلط داشتن بر تمام جنبه های مراقبت های پیش بیمارستان مثل : فارماکولوژی اورژانسی، رگ گیری، تجویز داروهای اورژانسی، استفاده از ابزارهای پیشرفته برای تأمین راه هوایی و حتی دفیبریلاسیون

* دسترسی به سیستم اورژانسی پیش بیمارستان

دو روش کلی برای دسترسی عمومی به خدمات اورژانسی وجود دارد

1- از طریق تلفن 115 دسترسی به سیستم خدمات اورژانسی را در زمان کوتاهی ممکن می سازد.

* نقش ها و مسئولیت های پرسنل (تکنسین های اورژانسی پیش بیمارستانی)

1- حفظ امنیت شخصی و امنیت سایرین.

2- ارزیابی بیمار مصدوم و مراقبت های اورژانسی.

3- بلند کردن و حرکت دادن بی خطر بیمار.

4- انتقال بیمار.

5- جمع آوری و ثبت اطلاعات.

6- حمایت از بیمار.

7- داشتن خصوصیات حرفه ای که شامل ظاهری آراسته- داشتن مهارت- توانایی جسمانی کافی- علایق و خلق و خوی مناسب.